Во работата со родители често гледам колку брзо вината се префрла кон детето.
„Тој е непослушен.“
„Таа не ме слуша.“
„Со него не може да се зборува.“
И не, тоа не го велат родителите затоа што не го сакаат своето дете, туку затоа што се изморени.
Од постојан обид да направат нешто „како што треба“. Од идејата дека доброто родителство значи да имаш контрола.
Но, децата не се создадени за да ги исполнуваат нашите очекувања. Тие се тука да ни покажат што сè не сме научиле ние.
Детето не се „поправа“. Детето се разбира.
Секое негово однесување, дури и она што изгледа како инает или непослушност, носи порака. Понекогаш тоа е страв, понекогаш болка, понекогаш потреба за блискост што не знае како да ја изрази.
Ако сакаме промена, треба прво да престанеме да бараме „што не е во ред со него“ и да почнеме да се прашуваме што се случува во нас кога реагираме така.
Родителството не е натпревар. Тоа е простор каде и родителот и детето учат како да бидат заедно во реалноста, со сите чувства, со сите граници, со сите несовршености.
Кога ќе престанеме да гледаме на детето како на проблем што треба да се реши, почнуваме да гледаме личност која има потреба да биде разбрана.
И тука започнува вистинската работа — не со „поправање“, туку со присуство, трпение и љубопитност.
Можеби токму тоа е и најтешкиот, но и најубавиот дел од родителството: да прифатиме дека и ние растеме заедно со нив.
📌 Детето не треба да се смири за ти да почувствуваш мир.
Научи да го најдеш мирот во себе, тогаш и детето ќе го најде својот.
Ако сметате дека оваа тема може да им биде корисна и на други родители, слободно споделете ја. 🤗 Некогаш една реченица може да донесе големо олеснување. А доколку имате потреба од дополнителни совети или сакате да отворите тема што ве засега, можете да ми пишете директно на Instagram 👉 @nova_prikazna_za_sebe